ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ลิ้งเพื่อหาประสบการณ์
dot
bulletค้นหากับ google
bulletค้นหากับ Yahoo
bulletส่งเมลกับ hotmail
bulletส่งเมลกับ thaimail
bulletเว็บไซต์ที่น่าสนใจ
bulletโรงเรียนวัดนิโครธาราม
bulletกระดานถามตอบ
bulletระบบการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ
bulletค้นหาระเบียบของทางราชการ
bulletรวมคำสั่งของ สพฐ.
bulletเส้นทางสู่ ครูชำนาญการพิเศษ
bulletดูแผนที่ทางอากาศ (ชัดมาก)
bulletไม่เชื่ออย่าลบหลู่
bulletภาพตรงข้ามของเด็กนิโคร
bulletร่วมสร้างสานตำนานรัก
bulletประกาศสอบราคา
bulletค่าใช้จ่ายในการไปราชการ
bulletมุมอาเซียนของเด็กนิโคร
bulletสุขภาพช่องปาก เด็กทับปุดรักฟัน
bulletบทเรียนวิชาภาษาไทย
bulletตลาดนัดนักเรียน
bulletเสียงครวญจากตัวเลขไทย
bulletพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตฯ
bulletโรงเรียนทับปุดวิทยา
bulletรวมวีดีโอกิจกรรมต่างๆ
bulletโรงเรียนวิถึพุทธ
bulletพี่พลอยสอนศิลป์ Show it off
bulletSAR รายงานคุณภาพการศึกษา
bulletจามจุรีสาร
bulletเทศบาลตำบลทับปุด
bulletค่าใช้จ่ายในการจัดการศึกษาฯ
bulletบทอาขยาน ของเด็กนิโครฯ
bulletโครงการอาหารกลางวัน




ค่ายเยาวชนน้ำตกดาดฟ้า จังหวัดสุราษฎรธานี article

                            ค่ายเยาวชน
         โครงการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ,สิ่งแวดล้อมและ
                 
โครงการป้องกันและต่อต้านยาเสพติด

                                     
 รวบรวมโดย
                             คุณครูสมนึก    ธนการ  
                                 ครูโรงเรียนวัดนิโครธาราม

                 
                                                                                                     
                                  เตรียมตัวออกเดินทาง
จากโรงเรียนวัดนิโครธาราม  สู่  อุทยานน้ำตกดาดฟ้า  จังหวัดสุราษฎรธานี

         ฉันตั้งใจนิราศสู่ดาดฟ้า               ด้วยหวังหาความสุขความสดใส         
อยากเห็นจังดาดฟ้าสูงเพียงใด           อยากจะไปให้ถึงเพียงครึ่งวัน

                        

         ต่างหอบหิ้วกระเป๋าก้าวขึ้นรถ     ข้าวห่อคดไปด้วยรวยความหวัง
คงสนุกมิน้อยแน่กระมัง                        เพิ่มพลังเติมต่อความพอใจ

                         
                  
         ท่านผอสมศักดิ์ผลากิจ                พันธมิตรประสานงานสดใส
เข้าติดต่อหัวหน้าก่อนผ่านไป               เป็นโยงใยให้ต้องปรองดองกัน

                       

         การเดินทางตลอดเราปลอดภัย    ไร้สิ่งใดเข้าแทรกมาแบ่งปัน
อุทยานดาดฟ้าตรงเที่ยงวัน                   ต่างเสกสรรแสแสร้งแย่งกันคุย
         จุดตั้งค่ายพักแรมเป็นลานกว้าง  ทำเลตั้งตรงหน่าพากันลุย
สัมภาระเต็มรถเทกระจุย                        ไม่ต้อยคุ้นมาทานอาหารกัน
                                คณะวิทยากรรับมอบเยาวชน
    จากโรงเรียนวัดนิโครธารา ๑๑๔ คน จากโรงเรียนทับปุด   ๑๓๗  คน
         บ่ายโมงตรงหลังทานอาหารเสร็จ อึ้ออึงเอ็ดเงียบกริบไม่หุนหัน
เสียงครูฝึกแนะนำย้ำยืนยัน                   ตอบรับกันเสียงก้องต้องร่วมมือ

                       

                     การต้อนรับเยาวชนเข้าสู่ค่ายพัก
        ด้วยฐานทดสอบความพร้อมทั้งทางร่างกายและจิตใจ
         ก่อนเข้าค่าพักแรมในครั้งนี้           ครูฝึกชื้มีฐานให้ฝึกปรือ
เพื่อทดสอบมาตรฐานความเชื่อถือ       อย่าได้หือต้องผ่านความอดทน

                       

         ฐานที่หนึ่งอุโมงค์ปากถ้าเสือ        ถึงไม่เชื่อก็เชื่อลองสักหน
หัวโตโตตัวเขียวเที่ยวยินยล                 เสือจนจนผอมโซโถพ่อคุณ

                      

         ฐานที่สองล้อยางตั้งให้ลอด          เริ่มปอดปอดฐานสามเพื่อนช่วยหนุน
ขอแรงใจกันบ้างหวังเป็นทุน                 จะคอยลุ้นคอยให้กำลังใจ

                     
                     

         ฐานที่สี่ตาข่ายก็ร้ายนัก                 มันยึกยักยอกแยกเหลือวิสัย
กว่าบังคับมันได้แทบตายใน                  แล้วผ่านไปตลอดโดยปลอดภัย

                    
            
         ระหว่างทางผ่านไปฐานที่ห้า       ต้องผ่านป่าลำธารน้ำใสใส
มีก้อนหินเรียงรายให้เดินไป                 เหมือนมีใครตั้งไว้ให้เราเดิน

                   

         ฐานที่ห้าผ่านทับกับระเบิด            ยังพรึ่งเพลิดนึกหาว่าเพาะเหิน
ต้องก้มห้าจูบดินมันไม่เพลิน                 เมื่อบังเอิญต้องทำก็จำยอม

                  

         ต้องระวังระไวก่อนไก่ตื่น                อาจข่มขื่นถ้ามัวแต่ถนอม
มัวต้วมเตี้ยมชักช้าอาจตรมตรอม         ระเบิดบอมอาจม้วยซวยบันลัย
                   

         ฐานที่หกต้องผ่านสะพานไม้         แทบร้องให้วิ่งขึ้นแล้วไถล
ต้องถอยหลังวิ่งซ้ำผ่านเลยไป               ไม่รอใครบอกใบ้ไม่เหนื่อยเลย

                 

         ฐานที่เจ็ดต้องผ่านสะพานเชือก   ไม่ได้เลือกหลายคนหล่นเฉยเฉย
หรือแกล้งทำเป็นหล่นคนมันเคย            เอาละเหวยทุบปั้นต้องมั่นใจ
                                    เวลาอาหาร
                     พวกเราต้องเดินเข้าคิวไปรับอาหาร
         ถึงยามเรียนเราเรียนเพียรศึกษา  ถึงเวลาให้เล่นไม่หวั่นไหว
ถึงยามร้อนเหนื่อนนักพักหายไว           ถึงยามใดท้องหิวกิ่วเหมือนกัน

                  

         ครูฝึกสั่งให้เราพาช้อนจาน          ทานอาหารเข้าแถวอย่าหุนหัน
ทั้งมื่อเช้ามื้อค่ำมื้อกลางวัน                   ครูฝึกฝันให้เรามีวินัย

                 

         เรื่องอาหารทุกจานที่ท่านให้         ฉันบอกได้อร่อยกว่าที่ไหน
ฉันกินหมดต้องเพิ่มก่อนใครใคร            แต่เสียใจจานสองท้องมันกาง

                 

                        กิจกรรมภาคกลางคืน
             วิชาการ นันทนาการและการแสดงออก
        แม่สาวน้อยคนนี้อยู่ที่ไหน               สวยจับใจครูฝึกนึกสาบสาง
เหมือนพระรามตามไก่มาพบนาง          ช่างเลือนลางอยากเจอเธอทุกที

                 

        ภาคกลางคืนครูฝึกจัดสนุก            เราเป็นทุกข์นิดหน่อยนั่งทับขี้
เหม็นก็เหม็นเหลือรับช่างอัปรีย์               กลิ่นอย่างนี้ขี้หมาผ่าซิเรา

                

        คุณครูครับผมขออนุญาต             เหม็นฉกาจต้องเปลี่ยนให้เหมือนเขา
เข้าที่มืดถอดขว้างแล้วไม่เอา                เปลี่ยนตัวเก่าใส่ใหม่ไปนั่งกลาง
                               เต็นท์ที่พัก
           มีสองเรา คุณครูอมร  ภู่อมรกับตัวฉัน
       ฉันกางเต็นท์สองคนกับพี่มอน      เราคงนอนสองคนจนรุ่งสาง
จิบน้องรีฯ น้อยนิดตาพร่าพราง           ลืมน้องนางนอนหลับทับที่นอน

                
       สะดุ้งตื่นฟื้นตัวขึ้นกลางดึก             ให้นึกนึกเป็นห่วงไม่ถ่ายถอน
เดินไปดูเด็กน้อยด้วยอาวรณ์                 ด้วยอาทรห่วงใยไม่ผันแปร
       เสียงกระซิบแว่วแว่วพอได้ยิน         ยังไม่สิ้นเสียงสั่งสุดกระแส
นิภาวรรณค่ะครูช่วยดูแล                      ร้องขี้แยปวดท้องทรมาน

                  

      คุณครูครับเด็กชายวีระยุทธ             ตัวร้อนสุดกินยาหลายขนาน
ยังไม่หายร้องให้เพื่อนรำคาญ                อยากกลับบ้านอย่างเดียวครับคุณครู

                       

      ฉันหยิบยาขึ้นมาจากกระเป๋า           อ่านเบาเบาข้างขวดอยู่สักครู่
มีน้ำเปล่าบ้างไหมช่วยหาดู                   ยังมีอยู่ครูขอเพื่อนทานยา
      อีกหลายคนที่ฉันมิได้กล่าว             จำเคร่าเคร่าสักสี่หรือว่าห้า
มีอาการคล้ายกันฉันให้ยา                    อีกชั่วโมงกว่ากว่าจึงมาดู
       วีระยุทธเหงื่อตกไข้เหงือดหาย       หลับสบายหายแล้วไม่อดสู
นิภาวรรณหายแล้วค่ะคุณครู                 นอนหลับอยู่เจ๊นวลขอรายงาน

                          

       ภายในเต็นท์ผ้าใบหลายคนอยู่      แม้อึดอัดอุดอู้ต่างขับขาน
เย้ากันนิดหยอกหน่อยค่อยสำราญ       เพียงมินานหลับไหลก่ายกอดเกย

                        

       ความสูขนี้ที่เราได้ประสบ                เราได้พบสุขจริงมิ่งมิตรเอ่ย
อีกเมื่อไหร่นานไหมไม่รู้เลย                   ใครไม่เคยไม่รู้ดูพวกเรา
                        
                         

                                    สวรรค์  ๗  ชั้น
                  เหตุการณ์เกิดขึ้นเช้าวันที่ ๒๐  กุมภาพันธ  ๒๕๔๙
       หลังอาหารจากเช้าเพียงน้อยนิด    ฉันเริ่มคิดอยากไปเที่ยวป่าเขา
ฉันเดินพลางงำเพลงไปเบาเบา              มันเงียบเหงาเหินห่างร้องครางหือ

                        

                                        สายน้ำไหล
                                    ชั้นที่หนึ่ง ที่ริมไผ่
      ชั้นที่หนึ่งริมไผ่ฉันใคร่รู้                     สายน้ำอยู่ริมไผ่พันธ์ไหนหรีอ
เห็นไผ่เกรียบคายดำคำเล่าลือ               เลยตั้งชื่อริมไผ่ใช่กระมัง

                       

       เห็นสายน้ำไหลหลากจากวังบน      น้ำมันล้นหลากไหลจากที่ขัง
แล้วเทหลากหลั่งไหลจากขอบวัง           เป็นสายน้ำไหลหลั่งจากวังบน
       ถึงสะพานผ่านทางระหว่างป่า         เห็นฝูงปลาตัวน้อยว่ายสับสน
ฉันนั่งทอดหายใจไม่ร้อนรน                     มุ่งคิดค้นร้อยกลองคล้องพงไพร

                                   

       ชั้นที่สองใกล้ฝั่งเรียกวังเตย           อย่าผ่านเลยวังเตยสะดุดใจ
ฉันถ่ายภาพยามต้องแสงยองใย           เหมือนจะให้ติดตรึงถึงทิวา

                       
       ไหลเอื่อยเอื่อยเหนื่อยนักพักหยุดไหล  เป็นวังใหญ่น้ำใสเห็นตัวปลา
แสงแดดส่องต้องเจ้าว่ายไปมา               เหมือนหนึ่งว่าเชื้อเชิญจำเริญใจ
       นั่งดูปลาตัวน้อยค่อยหยอกเย้า       คอยคลอเคล้าเคียงคู่กลางน้ำใส
บางตัวว่ายโต้น้ำคลาคล่ำไป                   คิดห่วงใยกลัวใครตกไปกิน
       ลุกขึ้นเดินเพลินใจกับทางผ่าน        เหมื่อนเป็นด่านเรียงรายไปด้วยหิน
ก้อนเล็กบ้างใหญ่บ้างกลางพื้นดิน         เหมือนใครวินมาวางอย่างตั้งใจ

                          
       วางเรียงรายเหลื่อมล่ำกำกึ่งกัน       เป็นชั้นชั้นก้าวย่างมิห่างไกล
เหมือนเชื้อเชิญให้ผ่านขั้นบันใด             อวยกลิ่นไอพินิจจิตกรรม
       หลากพันธ์ไม้เกิดขึ้นเหนือผืนป่า     ดูงามตาสวยสดยังจดจำ
ธรรมชาติสรรสร้างต่างหนุนนำ             ช่วยกันทำผืนป่าใต้ร่มเย็น
       ชั้นที่สามหนามเตยน่าเชยนัก         ภาพสลักติดตรึงตะลึงเห็น
ภาพน้ำตกไหลบ่าน้ำกระเซ็น                 ไม้แคระเกร็นเกาะหินยังกินใจ

                        

       น้ำใสใสไหลนิ่งทิ้งจากผา                เป็นม่านฟ้ากางกั้นนั้นโปร่งใส
ยามแสงแดดสาดส่องต้องสายใย            เหมือนกลิ่นไอพวยพุ่งฟุ้งนภา
       ยามเดินผ่านม่านฟ้าว่าเย็นฉ่ำ         ได้ดื่มอาบน้ำเล่นเย็นหนักหนา
สุขเราสองเล่นน้ำฉ่ำอุรา                         จากหน้าผาตกต้องฟองกระจาย
       น้ำใสใสไหลเย็นเป็นละลอก              หนาวเหน็บนอกแช่นานตะวันสาย
ครูฝึกบอกขึ้นได้ทั้งหญิงชาย                 บอกไม่อายอยากแช่แค่ครึ่งวัน
       สาวน้อยน้อยในภาพอยากทราบชื่อ  ฟังเขาลือว่างามยามเสกสรรค์
แอ๋วแต๋วนิลรมณ์ตุ๊กแดงผูกพัน               มีแฟนกันแล้วทั่วทุกตัวคน

                       

       ผ่านหนามเตยขึ้นไปเป็นคลองน้ำ      ฉันเดินย่ำน้ำไปกลางไพรสน
เหยียบหินลื่นถลาเจ็บเหลือทน                  ซ้ำเอาก้นถูไถลงในวัง
       ดีที่น้ำวังนั้นมันไม่มาก                     ฉันแทบจากกล้องไปในน้ำขัง
รีบเปิดถ่ายลองดูรู้ว่ายัง                          ดีใจจังเดินต่อขออภัย
 
                       

       ฉันเขยกเขยกนั่งพักสักครู่หนึ่ง      แข่งขาตึงอ่อนล้าพาหวั่นไหว
ถอดกางเกงชั้นนอกเหลือชั้นใน            ตัดสินใจแน่วแน่แช่น้ำเลย

                       

       พอหายเหนื่อยเมื่อยขบลงไปนิด     ฉันก็คิดเดินต่อไม่รอเฉย
ด้วยมาไกลเสียแล้วจากหนามเตย         อยากชมเชยชั้นสี่ที่ริมไทร

                       

       สายน้ำตกซ่าซ่ากระทบหิน             ฉันได้
ยินชัดแจ๋วแล้วจ้ำไหว
ด้วยอยากรู้อยากเห็นจึงจำใจ                 บอกโดยนัยเพราะอยากวิบากกรรม
       น้ำตกคู่ชั้นห้าริมไทรใหญ่               น้ำตกไหลสองสายคล้ายคู่รำ
ต่างโยกซ้ายย้ายขวาเริงระบำ                ต่างแสร้งทำยั่วเย้าเฝ้าเอาใจ
    
                        

       ชั้นที่หกวังเย็นเป็นวังลึก                ฉันรู้สึกเย็นเย็นไม่ค่อยไหว
เหลียวแลซ้ายแลขวาไม่เห็นใคร             เอ๊ะอย่างไงเราอยู่เพียงผู้เดียว

                        

       ทำใจกล้าพิสูจน์สายน้ำเย็น             ลงว่ายเล่นแต่ใจยังเสียวเสียว
นึกหวั่นหวั่นหวากหวาดขลาดจริงเชียว    ว่ายประเดี๋ยวรีบขึ้นหายฝืนใจ

                       

       ฉันตั้งใจเดินต่อไม่ขอหยุด               กระชากฉุดเชือกรั้งหวังอาศัย
พยุงกายใต่ข้ามตามรากไทร                  หวังจะไปให้สุดจุดปลายทาง

                      
       แสงแดดส่องต้องหน้าเวลาเที่ยง        แดดเปรี้ยงเปรี้ยงเดินป่ามาเลือนลาง
ทางเดินเท้าเคยเห็นเริ่มเจือจาง                แม้สาปสางสาปสูญไร้บุญญา
       ฉันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าขาแทบลาก  มือกระชากรากไม้กายอ่อนล้า
ปากก็ขมหิวน้ำเต็มประดา                      ใจเคยกล้ากลับล้าตามแรงกาย

                       
       เหงื่อตกต้องนัยตาเริ่มพร่าพราง    พยุงร่างพลังยังเหงือดหาย
นั่งลงต่อเหนื่อยหอบใจแทบวาย            ต้องทิ้งกายหลังทับกับรากไทร
       เสียงน้ำตกซ่าซ่ายังก้องหู             เงี่ยฟังดูใจสั่นหวั่นไม่ไหว
หายใจหอบฮักฮักแสนหนักใจ               เดินต่อไปคงวายตายตามทาง
       อกกระเพื่อมสูดลมเข้าเต็มปอด      แล้วก็ทอดรีบปล่อยคอยเป็นหาง
หัวใจเต้นรุนแรงแทบแปลงร่าง              สุดจะย่างหายใจหอบไม่ทัน
       ฉันหลับตาลงนิดแล้วปิดหาย          ความเหนื่อยคลายกลับฟื้นตื่นหุนหัน
ฉันหลับไปหรือนี่เกือบเที่ยงวัน               บิกกายพลันเหงือดหายร่างกายคืน
                                        เข็มสีม่วง
                         เมื่อร่างกายฟื้นตื่นขึ้นมาใหม่
       เมื่อร่างฟื้นตื่นตัวขึ้นมาใหม่            ฉันตั้งใจเดินต่อก็สุดฝืน
ที่เดินมาก็ไกลสุดเสียงปืน                      เมื่อกายฟื้นขอกลับอุทยาน
      พยุงร่างลุกขึ้นยืนสบาย                  ข้างข้างกายไม้ดอกเพิ่งผลิบาน
ดอกสีม่วงฉันจ้องอยู่เนิ่นนาน                 หายใจผ่านดอกเข็มสวยจริงจริง
      เธอรู้ไหมฉันเห็นเข็มสีม่วง               แม้จะล่วงเลยมายังสาปสิง
หลับตาเห็นลืมตาไวเหมือนลิง                หรือทุกสิ่งที่เห็นภาพลวงตา
      เสียใจนิดมิได้เก็บมาฝาก                ฉันมิอยากทำผิดกติกา
อุทยานเขาสั่งห้ามหนักหนา                   ถ่ายภาพมาให้เห็นเพื่อแทนใจ
 
                      

      ชั้นที่เจ็ดชื่อว่าวังต้นผึ้ง                      ฉันนิ่งอึ้งเดินผ่านยังหวั่นไหว
ยังเสียวเสียวเลาะผ่านทะยานไกล          ลัดเลาะไปมุ่งหมายอุทยาน

                     

      ถึงเต็นท์พักเวลากว่าเที่ยงครึ่ง       ดีหน่อยหนึ่งครูฝึกยังขับขาน
ทราบข่าวว่าต้องรอหุงข้าวนาน            ด้วยข้าวสารไม่พอขอเวลา
      ความเหนื่อยอ่อนยังหลอนยังคอยหลอก    อยากจะบอกว่าเหนื่อยเสียหนักหนา
รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วทานยา                แก้เมื่อยล้าหวังหายมลายคืน
                            ครูฝึกและผู้มีอุปการะคุณ
              ที่สุดของความสำเร็จของการเข้าค่ายในครั้งนี้
       งานอบรมครั้งนี้คงไม่เสร็จ             กลเม็ดหลากหลายมลายฝืน
ความสนุกสุขสมและขมขื่น                   ความสดชื่นเริงร่าที่มาเยือน
       เพราะครูฝึกที่ยืนอยู่ตรงหน้า          เพราะเวลาที่ให้คล้ายหรือเหมือน
เพราะคุณครูของเราคอยย้ำเตือน           เพราะผองเพื่อนคอยให้กำลังใจ

                      

       ขอขอบคุณนายกเทศบาล              ขอบคุณผ่านตัวแทนคือน้องชัย
ที่เจือจุนงบมาเจ็ดหมื่นให้                      ได้เข้าค่ายครั้งนี้ดีเหลือเกิน

                        

        ขอขอบคุณวิจิตร  รักษาวงศ์         ไม่ลุ่มหลงเทใจขอสรรเสริญ
ความสามารถเหลือร้ายใช่บังเอิญ         ดูแล้วเพลินสนุกทุกนาที

                      
        คุณขวัญชัย  พัฒนมงคล               เสียงสดใสเหลือล้นเก้นดีกรี
จับไมล์ร้องก้องหูรู้ตัวดี                           ยกนิ้วชี้เป็นหนึ่งทึ่งเหลือเกิน

                   
        ดาบสมโชค  รัตนสุภา                   ร่างกายาแข็งแรงขอสรรเสริญ
หกสิบกว่าแปล่งปลั่งใช่บังเอิญ               ดูจนเพลินพี่แกร่งแคร่งเกินใคร

                
        ขอขอบคุณ สมพงศ์  ศักดิ์สวัสดิ์     หล่อชมัด ครูหลุย เสียงสดใส
กิจกรรมหรือเกมก็เร้าใจ                        เด็กอยากให้ ครูหลุย มาลุยเอง

                     

        ขอขอบคุณครูฝึกทุกทุกท่าน         ผู้ประสานขับร้องและบันเลง
ทั้งช่างไฟแสงเสียงร่วมครึ้นเครง         ได้ฟังเพลงเป็นสุขทุกข์หายไป
                                  รับวุฒิบัตร อำลาอาลัย
                    ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกคนจะแยกจากกัน
        สิ้นอบรมก่อนกลับได้รับวุฒิ          เนื้อแทบหลุดกลับหายไม่หวั่นไหว
สิ่งใดผิดพลาดพรั้งขออภัย                   ความจริงใจขอบคุณเทศบาล

                        
        วัชรพงษ์  ภู่ทอง รองนายก             ผลบุญตกถึงท่านและลูกหลาน
ทำความดีเยี่ยงนี้คงไม่นาน                    ได้พบพานความสุขอย่างแน่นอน
        สมนึกขอขอบคุณและขอบคุณ        ที่การุณจุนเจือมิถ่ายถอน
ระลึกคุณของท่านนิรันดร                       มิจากจรจากใจห่างไกลลา
        ถึงคราวลาอาลัยจำใจจาก              มิอยากพรากต้องไกลไปแล้วหนา
อีกเมื่อไหร่จะย้อนมาอีกครา                   หลั่งน้ำตายิ้มสั่งทั้งอาลัย
        จับมือกันมั่นหมายเหมือนน้องพี่      จากวันนี้ได้พบวันสดใส
ทุกค่ำเช้าแม้ห่างยังห่วงใย                     หวังได้ไปพบหน้าถ้าหากมี

           

        ขอเพื่อนสุขสวัสดิ์ในภายหน้า         ขอเพื่อนคว้าโชคชัยมีสุขขี
ขอเพื่อนสมอารมณ์ด้วยยินดี                 ทุกสิ่งที่เพื่อนหวังสมดั่งใจ
        ภาพและข่าวสมนึกธนการ             เขียนและทานอาจไม่สวยสดใส
สิ่งใดผิดขอโปรดได้อภัย                       ด้วยจริงใจมุ่งมั่นเสมอมา

                        
                                           เด็กนิโคร
                                 nikro@w-nikro.com




แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น

บุคคลสำคัญที่นักเรียนควรรู้จัก
บทเรียนภาษาไทย ของคุณครูสมนึก ธนการ
แบบทดสอบภาษาไทย โดยคุณครูสมนึก ธนการ
ลำนำทางความคิด ของคนที่ไม่มีหัวคิด article
ห้องสมุด ตอนที่ ๑ article
ห้องสมุด ตอนที่ ๒ article
ห้องสมุด ตอนที่ ๓ article
ห้องสมุด ตอนที่ ๔ article
ห้องสมุด ตอนที่ ๕ article
รายงานยอดสมาชิก ประจำเดือนมกราคม ๒๕๖๐
ประวัติความเป็นมาของกลุ่มเครดิตยูเนี่ยนเพื่อพัฒนาชีวิต
ความรู้รอบตัว
ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง ภาษาไทย ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖
รางวัลแห่งความภูมิใจที่ได้รับ article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
โรงเรียนวัดนิโครธาราม,นิโครธาราม,นิโคร,เด็กนิโคร,ครูนิโคร,หนุ่มนิโคร,สาวนิโคร,ชาวนิโคร,พี่เสือ,เจ้าตัวน้อย,สมนึก,โก้เจ้า,จามจุรี wnikro@gmail.com