ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ลิ้งเพื่อหาประสบการณ์
dot
bulletค้นหากับ google
bulletเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ
bulletเว็บไซต์ที่น่าสนใจ
bulletโรงเรียนวัดนิโครธาราม
bulletกระดานถามตอบ
bulletระบบการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ
bulletค้นหาระเบียบของทางราชการ
bulletรวมคำสั่งของ สพฐ.
bulletเส้นทางสู่ ครูชำนาญการพิเศษ
bulletดูแผนที่ทางอากาศ (ชัดมาก)
bulletไม่เชื่ออย่าลบหลู่
bulletภาพตรงข้ามของเด็กนิโคร
bulletร่วมสร้างสานตำนานรัก
bulletประกาศสอบราคา
bulletค่าใช้จ่ายในการไปราชการ
bulletมุมอาเซียนของเด็กนิโคร
bulletสุขภาพช่องปาก เด็กทับปุดรักฟัน
bulletบทเรียนวิชาภาษาไทย
bulletตลาดนัดนักเรียน
bulletเสียงครวญจากตัวเลขไทย
bulletพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตฯ
bulletโรงเรียนทับปุดวิทยา
bulletรวมวีดีโอกิจกรรมต่างๆ
bulletโรงเรียนวิถึพุทธ
bulletพี่พลอยสอนศิลป์ Show it off
bulletSAR รายงานคุณภาพการศึกษา
bulletจามจุรีสาร
bulletเทศบาลตำบลทับปุด
bulletค่าใช้จ่ายในการจัดการศึกษาฯ
bulletบทอาขยาน ของเด็กนิโครฯ
bulletโครงการอาหารกลางวัน
bulletครูพี่เลี้ยงเด็กพิการเรียนร่วม




โรงเรียนศีล ๕ ตอนที่ ๒

 

โครงการเข้าค่ายคุณธรรม  จริยธรรม ตอนที่ ๒
โรงเรียนศีล  ๕
สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔-๖

วันที่  ๒๒  ๒๓   สิงหาคม  พ.ศ.  ๒๕๕๗
ณ  วัดควนกะไหล  อำเภอตะกั่วทุ่ง  จังหวัดพังงา
หมู่ที่  ๑  ตำบลทับปุด  อำเภอทับปุด  จังหวัดพังงา  ๘๒๑๘๐  โทร  ๐๗๖  ๕๙๙๑๒๒

โดย  พระราชาคณะชั้นสามัญ
พระประสาธน์สารโสภณ สย.(ชัยวัฒน์) ธ.ฉายา อิสฺสรธมฺโม
เจ้าคณะจังหวัด ภูเก็ต-กระบี่-ระนอง (ธรรมยุต) ณ วัดควนกะไหล ตำบล กะไหล จังหวัด พังงา
วัดควนกะไหล จ.พังงา

เสียงเจี้อยแจ้วเจี้ยวจ้าวมากันแล้ว
การเดินทางพรุ่งนี้สิ่งนำพา
ทั้งเสื้อผ้าชุดขาวตอนอบรม
ทั้งหยูกยาต้องหาเตรียมไว้ก่อน

 
 

 เริ่มเข้าแถวฟังคำที่ปรึกษา
รีบจัดหาให้ครบก่อนจากจร
ทั้งผ้าห่มยกเว้นแต่มุ้งหมอน
คุณครูย้อนย้ำคำจำขึ้นใจ

 ต่างตื่นเต้นดีใจไปอบรม
พรุ่งนี้แล้วที่เราจะได้ไป
ยื่นหนังสือพ่อแม่อนุญาต
หลายคนบอกพ่อแม่ไปทำงาน

 
 

 สุดจะข่มความคิดปิดเอาไว้

เพื่อจะได้ความรู้ประสบการณ์
มิผิดคาดหลายคนยังไม่ผ่าน
หลายคนวารคุณครูช่วยหนูที
 

 เพราะหนังสือที่ให้หายเสียแล้ว
ให้กลับบ้านเตรียมการวันพรุ่งนี้
ยังคอยซักคอยถามเหมือนย้ำคิด
แสนดีใจได้ไปตื่นเต้นกัน

 
 

 เสียงเจี้อยแจ้วใครหายรับที่นี่
ครูอารีย์ท่านสั่งฟังไม่ทัน
จากลูกศิษย์ตัวน้อยที่กระสัน
เพราะคอยวันมานานกว่าได้ไป

 ๑๐

 หลายปีผ่านนานพอให้ครุ่นคิด
พระอาจารย์ชัยวัฒน์ผู้กว้างไกล
หมู่ที่สองอำเภอตะกั่วทุ่ง
ได้ทำบุญกราบไหว้พระครูบา

 
 

 กับดวงจิตผูกพันถูกนิสัย
ควนกะไหลแห่งนี้ที่เคยมา
ยังหมายมุ่งญาติโยมปรารถนา
เหมือนได้ยาน้ำทิพย์ชโลมใจ

  ๑๐

 

 มาถึงวัดประมาณเก้าโมงเช้า
เรียก  “ตีเก้า”  เช้าค่ำว่ากันไป
ป้ายโป๊ะปูนชื่อ  “วัดควนกะไหล”
อยู่ทางซ้ายใกล้ทางรถเริ่มช้า

 
 

 ภาษาเราปักษ์ใต้ให้สงสัย
คนปักษ์ใต้เรียกกันแต่นานมา
เห็นแต่ไกลอ่านง่ายไม่ต้องหา
ซีเมนต์หนาทางชันยังหวั่นใจ

 

 สองข้างทางเมื่อก่อนเคยเป็นป่า
“ต้นลองกง”  ข้างทางก็หายไป
เดี๋ยวนี้เป็นไพรพฤกษ์แบบสวนป่า
เห็นญาติโยมพักผ่อนหรือรอคอย

 

 เดี๋ยวนี้มาเป็นปาล์มต้นสูงใหญ่
ต้นไม้ใหญ่ยังมีเห็นร่องรอย
พระครูบาจัดเป็นที่ใช้สอย
สุขไม่น้อยร่มรื่นเย็นสบาย

 

๑๐

 

เพียงใช้เสื่อปูลาดแล้วนอนพัก
มีลูกหลานวิ่งอ้อมล้อมรอบกาย
ไม่ต้องนอนห้องแอร์ตึกระฟ้า
ไม่ต้องใช้แบรนแนมมาหิ้วโชว์

 
 

 สุขยิ่งนักความสุขแสนเรียบง่าย
ในบั้นปลายชีวิตคิดใหญ่โต
ไม่ต้องบ้าขี่แบนซ์ขี่วอลโว่
ก็สุขโขแค่นี้ที่ต้องการ

  

 คำว่าสุขว่าทุกข์อยู่ที่ใจ
ใช่ลาบยศทรัพย์สินศฤงคาร
ใช่เพราะเงินเพราะเกมที่ชนะ
อยู่ที่ใจของฉันและของเธอ

 
 

 อยู่ที่ได้รู้เห็นได้สืบสาน
บริวารห้อมล้อมคอยบำเรอ
อยู่ที่ละที่ลดได้เสมอ
อย่าเสนอเงื่อนไขให้บานปลาย

 

๑๐

 

 

อริยสัจสี่”  คือความจริง
ว่าความ  “ทุกข์” ความยากลำบากกาย
เช่น  แก้วน้ำมันตกลงบนพื้น
หากโมโหเหยียบซ้ำช้ำกมล

 
 

 

มีสี่สิ่งกำหนดความหลากหลาย
มีมากหมายปัญหาพาอับจน
เริ่มหยิบยื่นความทุกข์ความสับสน
มีหลายคนที่เป็นเช่นนี้ไป

 

๑๐

 

 

ถึงแก้วน้ำมันตกยังไม่แตก
กระทืบซ้ำไม่แตกยิ่งเจ็บใจ
ถ้ามันแตกมันบาดอาจต้องเจ็บ
เพียงแก้วแตกยังช้ำเหลือจำนรรจ์

 
 

 

ความคิดแปลกเหยียบซ้ำให้ตักษัย
โมโหใหญ่คว้าไม้ไล่ฆ่าฟัน
แผลที่เย็บเพิ่มทุกข์ให้กับฉัน
เพียงเก็บมันแค่นี้ก็หมดไป

 

๑๐

 

 

การมีอยู่เกิดแก่เจ็บแล้วตาย
ทั้งเศร้าโศกโกรธเกลียดกังวลใจ
ความพลัดพรากจากลาพาให้ทุกข์
ความคาดหวังไม่สมอารมณ์ตัว

 
 

 

มีมากมายปัญหาสุดทนไหว
ความห่วงใยอิจฉาพาเกรงกลัว
หมดความสุขสิ้นแล้วแม่ทูนหัว
ถูกเย้ายั่วเสียหายน่าอายจัง

 

๑๐

 

 

เพราะยึดมั่นถือมั่นว่ามันต้อง
ความสุขหายไร้สิ้นซึ่งพลัง
กลับผลุนผลันพลันคิดไร้สติ
ว่าต้องนั่นต้องนี่ต้องห่วงใย

 
 

 

ไม่สมปองความทุกข์ก็เลยฝัง
เพียงแค่พลั้งแค่พลาดแทบขาดใจ
ความทุกข์ผลิเริ่มแตกกิ่งก้านใบ
สุดทำใจจึงช้ำระกำทรวง

 

๑๐

 

 

เกิดเป็นทุกข์มีทุกข์มีปัญหา
ความวัวหายความควายมาเป็นบ่วง
มิได้คิดต่อไปว่าใครก่อ
ฆ่าตัวตายเลยหรือโทษแสนเบา

 
 

 

สิ้นปัญญาปัญหาหนักใหญ่หลวง
สิ่งทั้งปวงล้วนทุกข์จุกอกเรา
กลับมาท้อความคิดช่างโง่เขลา
แล้วใครเขาข้างหลังจะอย่างไร

 

๑๐

 

 

คงเศร้าโศกเสียใจกันทั่วหน้า
คิดไปเองทั้งนั้นเหมือนฝันไป
สิ่งที่คิดอาจเป็นเช่นเราคิด
หรือเพราะเห็นเป็นบาปเลยกลัวเกรง

 
 

 

หรือคงด่าสาปแช่งไม่หวาดไหว
คิดเพราะใจเราคิดตัดสิทธิ์เอง
หรืออาจผิดเพราะใจมันข่มเหง
หรือเพราะเพลงที่ร้องมันต้องใจ

 

๑๐

 

 

“สมุทัย” สาเหตุแห่งความทุกข์
แก้วน้ำมากหนักเกินเดินก็ไกล
พื้นมันลื่นเลยพลาดอาจล้มได้
ไม่สะอาดแก้วลื่นจึงหลุดมือ

 
 

 

สิ้นความสุขสิ้นแล้วข้อสงสัย
น้ำที่ใส่มันร้อนสุดทนถือ
ถาดที่ใส่ใหญ่เกินสุดจะยื้อ
เหตุผลอื้อสุดแท้แต่พรรณนา

 

๑๐

 

 

เรามีใจเป็นนายกายเป็นบ่าว
หรือเพราะใจเหม่อลอยคิดไปว่า
หรือเพราะตาไม่ดูพื้นเบื้องล่าง
มือมันสั่นเหนื่อยอ่อนหรือร้อนใจ

 
 

 

ตัวเราเล่าชอบคิดปริศนา
หรือเพราะพารีบเร่งจึงลื่นไหล
ด้วยฝ้าฟางเหนื่อยหน่ายอ่อนล้าไป
ถาดมันใหญ่แขนล้าน่าจะจริง

 

๑๐

 

 

หรือว่าโกรธใครมาหน้าหุดหิด
แก้วมันวางตั้งขวางเลยเขี่ยทิ้ง
เพราะเปลวเพลิงมันกล้าตัณหาจัด
ความโกรธเกลียดก่อเกิดขึ้นภายใน

 
 

 

แพ้หรือผิดเลยขว้างเสียทุกสิ่ง
รำคาญยิ่งรำคาญค้านในใจ
ความวิบัติจึงเกิดไม่หวาดไหว
เห็นสิ่งใดเลยต้องจ้องทำลาย

 

๑๐

 

 

เรื่องแก้วน้ำมันวางของมันอยู่
โทษไปทั่วมัวแต่หาคนย้าย
ใจหนอใจเพราะใจที่ไปคิด
สาเหตุเกิดมากมายไม่กริ่งเกรง

 
 

 

เพียงแค่ครู่มันตกแหลกสลาย
ช่างน่าอายโทษเขาเราทำเอง
ตัดสินผิดเป็นถูกเลยข่มเหง
ทำนักเลงเผ่นผ่านจบไม่ลง

 

๑๐

 

 

ความดับทุกข์ “นิโรธ” โปรดความทุกข์
ปล่อยให้ว่างวางไว้ให้ปลดปลง
คนจะเกิดถึงวันมันต้องเกิด
แก้วมันตกมันแตกอย่าประวิง

 
 

 

เพื่อความสุขสมหวังดั่งประสงค์
เจตจำนงวิเคราะห์เจาะความจริง
ก่อนจะเพลิดเข้าปลอบหยุดให้นิ่ง
เพียงเก็บทิ้งเสียได้สบายใจ

 

๑๐

 

 

ทำจิตใจให้โปร่งจากความคิด
เขาอิจฉาตาร้อนปล่อยเขาไป
ไม่ต้องคิดแทนเขานำไปเล่า
ไม่ต้องแบกใครไว้ให้หนักบ่า

 
 

 

อย่ายุดติดปล่อยวางข้อสงสัย
อย่าทำใจกังวนล้นออกมา
ไม่ต้องกล่าวด้วยจิตริษยา
ไม่ต้องบ้าหอบฟางทิ้งขว้างไป

 

๑๐

 

 

ทางสายกลางหรือ “มรรค” ความดับทุกข์
เมื่อปล่อยได้วางได้สบายใจ
โบราณว่า  ปัญหา  มีไว้แก้
ถ้าไม่ร้ายเกินไปคงมีวัน

 
 

 

สู่ความสุขมองเห็นโลกสดใส
คงไม่ไกลเกินกว่าจะก้าวทัน
ถ้าไม่แย่เกินไปคงถึงฝัน
ทุกสิ่งนั้นมีทางให้ก้าวเดิน

 

๑๐

 

 

ทางสายกลางสู่ทางเดินของจิต
สมาธิสติปัญญาเดิน
ทางดับทุกข์ “อริยมรรคแปด”
อวิชชาตัวร้ายคอยรังควาญ

 
 

 

ทางความคิดสุดท้ายคล้ายเหาะเหิน
ค่อยเจริญทุกข์ดับประสบการณ์
เหมือนคู่แฝดมาฟั่นเกลียวกระสาน
ถือเป็นมารต้องจับสับให้เนียน

 

๑๐

 

 

ความเข้าใจถูกต้องมองเห็นทุกข์
เพรา  “สัมมาทิฐิ”  เฝ้าวนเวียน
 
แม้เลือนรางแรกเห็นคอยหมั่นฝึก
ว่าความทุกข์เกิดได้ในบัดดล

 
 

 

มิใช่ถูกบังคับจับมาเฆี่ยน
ไร้แสงเทียนยังเห็นเป็นตัวตน
ค่อยค่อยนึกจนมองเห็นเหตุผล
เพราะจิตตนสันดารค้านความจริง

 

๑๐

 

 ที่แก้วตกเพราะหนักซ้อนกันแน่น
ตาฝ้าฟางอ่อนล้าเหนื่อยหน่ายยิ่ง
มือเราเปียกแก้วลื่นเช็ดเสียก่อน
ไม่ต้องรีบค่อยย่องพาเดินไป

 
 

 เมื่อรู้แก่นทยอยที่ละสิ่ง
ก็อย่าวิ่งอย่ารีบไม่ปลอดภัย
น้ำมันร้อนหาจานมารองไว้
เมื่อเข้าใจทุกอย่างทางดับมัน

 

๑๐

 

 

ดับอย่างไรที่ไหนใจหรือกาย
เพียงไม่ต่อความยาวมาสาวกัน
เพียงแค่ยอมกันบ้างเพียงแค่นี้
อย่าบังคับเคี่ยวเข็ญเหมือนให้ตาย

 
 

 

ยากหรือง่ายที่ใจใช่เลือกสรร
เหตุผลนั้นมากมีที่ทำลาย
ทุกอย่างที่ยากยิ่งก็สลาย
อย่าใส่ร้ายเสียดสีบีทากัน

 

๑๐

 

 

ปากเป็นนายทำลายสิ้นทุกอย่าง
เขาจะดีเลวบ้าง  “ช่างหัวมัน”
อย่าไปคิดแทนเขาให้เขาคิด
ตั้ง  “สติ”  ให้มั่นก่อนพันพัว

 
 

 

หยุดเสียบ้างพูดสิ่งที่สร้างสรรค์
ไม่ต้องปั้นให้เห็นจนเป็นตัว
ถูกหรือผิดช่างเถอะแม่ทูนหัว
อย่าไปมั่วให้มากฝากรำพรรณ

 

๑๐

 

 

ที่ฉันกล่าวเล่ามาพาเหินห่าง
ปัญหามากทุกข์มากฝากยืนยัน
ที่เราทุกข์เราคิดเราปิดกั้น
ที่เราหวงเราห่วงเพราะอะไร

 
 

 

อยากจะวางกลับแบกให้นึกขัน
ปล่อยวางมันเสียได้สบายใจ
ที่เราฝันเราแบกดีบ้างไหม
อยากฝากให้ได้คิดคอยติดตาม

 

๑๐

 

 

คุณธรรมจำนรรจ์สู่การฝึก
ฝากคำถ้อยร้อยเรียงเพื่อเสี่ยงความ
คุณธรรมอบรมกันทุกปี
มาอบรมทุกปีเพื่ออะไร

 
 

 

อาจนุ่มลึกสายกลางทางที่สาม
ฝากคำถามข้อคิดเผื่อติดใจ
พระท่านชี้เราทำกันบ้างไหม
หรือเพื่อให้เพียงครบประสบการณ์

 

๑๐

 

 

เรื่องแค่นี้เพียงนิดมิใช่มาก
ความคิดเห็นมากมายเป็นพยาน
แค่ความคิดน้อยนิดก็เกิดทุกข์
ยิ่งเหตุผลมากมายขยายไป

 
 

 

กลับต่อปากความยาวเพื่อประสาน
ความคิดอ่านเลยเห็นเป็นอื่นไป
เพราะมันจุดในอกสมองไหล
มันกลับใหญ่เพิ่มพูนทับทวี

 

๑๐

 

 

หากจะทุกข์ให้ทุกข์เมื่อเจอทุกข์
อย่าเป็นทุกข์ก่อนทุกข์จะเกิดมี
อย่าหมกมุ่นกับทุกข์จนสุขสิ้น
ลองปล่อยวางเสียบ้างยิ้มกับใจ

 
 

 

สิ้นแล้วสุขทุกข์หายมลายหนี
อย่าเฝ้าชี้ให้เห็นเป็นทุกข์ไป
อย่ามัวดิ้นวังวนเพราะอ่อนไหว
อย่าโกรธใครสักวันจะฝันดี

 

๑๐

 

 

ประสบการณ์ยากเย็นผ่านมาได้
บุญเราทำกรรมสร้างทุกอย่างมี
ที่เราเกิดมาได้ก็ด้วยบุญ
ถ้าสิ้นบุญสิ้นบาปคงสิ้นใจ

 
 

 

จะวอดวายเชียวหรือเรื่องแค่นี้
เครื่องบ่งชี้ให้เห็นความเป็นไป
คอยค้ำจุนเสริมส่งให้อาศัย
อย่าด่วนใช้ความคิดตัดสิทธิ์กัน

 

๑๐

 

 

อนุโมทนาสาธุเถิด
กี่ร้อยชาติพันชาติกี่กัปกัลป์
ถึงไม่รวยไม่สวยสักเท่าไหร่
อีกกี่ร้อยกี่ล้านที่ดิ้นรณ

 
 

 

ที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์นั้น
กว่าจะผันจะผ่านได้เป็นคน
จงพอใจสุขเถิดประเสริฐล้น
เกิดแล้วจนอดอยากโรครุมเร้า

 

๑๐

 

 

แค่พออยู่พอกินเพียงแค่นี้
เศรษฐกิจพอเพียงแบบล้นเกล้าฯ
อย่าไปเทียบกับคนที่เหนือกว่า
แต่ละคนสร้างบุญมาอย่างไร

 
 

 

ถึงไม่มีมากล้นเหมือนเพื่อนเขา
ก็พาเจ้าอยู่รอดอย่างปลอดภัย
อย่าไปว่าทับถมใครคนไหน
ผลย่อมได้ตามแต่ที่สร้างมา

 

๑๐

 

 

มีบางคนเกิดมาหน้าตาสวย
เพียงเพื่อนเห็นก็บอกเอือมระอา
หรือกลับกันบางคนนั้นจนยาก
ทุกคำถ้อยเพื่อนเชื่อพร้อมยืนยัน

 
 

 

แถมร่ำรวยแต่ไร้คนคบค้า
บุญนำพาแต่กรรมตามมาทัน
แต่เพื่อนมากเพื่อนพ้องป้องรับขวัญ
พร้อมแบ่งปันปกป้องคุ้มครองภัย

 

๑๐

 

 

พุทธองค์กล่าวไว้เคยได้อ่าน
คนเราเกิดแต่กรรมที่ทำไว้
แล้วแต่บุญแต่กรรมที่กำหนด
ท่านให้อยู่จึงอยู่คอยย้ำเตือน

 
 

 

แม้จะผ่านไปนานกี่สมัย
เป็นเยื่อใยคอยชักคอยตักเตือน
เหมือนท่านจนขีดไว้ให้เขยื้อน
เรากับเพื่อนบุญกรรมทำต่างกัน

 

๑๐

 

 

ถึงเวลาเวรกรรมตามทันแน่
“ถึงที่ตายต้องวายชีวาวัน
ถ้าดวงดีถึงที่ก็ไม่คับ
ให้มีเหตุมิอาจมาย่างกราย

 
 

 

ถึงไม่แพ้ก็ซึ้งเหมือนดึงขันธ์
ไม้จิ้มฟันแทงเหงือกยังเสือกตาย”
บุญมันคับดวงดับต้องสลาย
มีมากมายให้เห็นเน้นนัยน์ตา

 

๑๐

 

 

เรื่องชีวิตหน้าตาและนิสัย
ดีหรือร้ายเปลี่ยนได้ด้วยวิชา
หากดัดได้นิสัยอาจจะเปลี่ยน
แล้วแต่บุญแต่กรรมแต่ก่อนเก่า

 
 

 

พรหมขีดไว้กำหนดจดติดฝา
ต้องศึกษาฝึกหัดคอยดัดเอา
แต่ความเหี้ยนบุญกรรมติดเหมือนเหา
ที่คอยเฝ้ายื้อยุดตามเวลา

 

๑๐

 

 

ถ้าประมาทก็อาจตายเร็วหน่อย
ถ้ากรรมหนักอาจถึงเจ้านิทรา
เพราะบุญมากจึงเกิดเป็นมนุษย์
แต่เพราะกรรมที่ทำต้องช้ำใจ

 
 

 

ถ้าบุญน้อยอาจสมปรารถนา
ถ้าบาปหนาพิการตลอดไป
เมื่อบุญสุดชีวิตก็ตักษัย
ตายเมื่อไหร่ไม่รู้อยู่เพราะกรรม

 

๑๐

 

 

ต้องสูญเสียเงินทองค่ารักษา
ทรมานเจ็บปวดเสียเกินก้ำ
คิดง่ายง่ายยืมใครเราก็ติด
แม้เจ็บปวดรวดเร้าอยู่ตรงหน้า

 
 

 

ต้องหมดนาบ้านที่กว่าหนีช้ำ
สุดระยำเพราะกรรมเคยทำมา
ไม่ต้องคิดยืมเขาอีกแล้วหนา
อย่าหมายว่าจะได้อย่าหมายใจ

 

๑๐

 

 

กรรมหลากหลายให้เห็นเป็นนิมิต
เดรัจฉานวิชาพาหลงไป
คงไม่สายเรียนรู้สิ่งถูกผิด
สิ่งสนองต้องใจใครนำพา

 
 

 

กรรมเกาะติดฝังลึกเป็นนิสัย
เล็กจนใหญ่ปลูกฝังดั่งนี้มา
เพียงแค่คิดเปรียบเทียบเร็วหรือช้า
จะรู้ว่าถูกผิดคิดอย่างไร

 

๑๐

 

 

สุขกับทุกข์ก็เป็นเช่นสิ่งต่าง
ผลตอบรับสนองต้องกับใคร
โบราณว่าใครทำอะไรไว้
เมื่อทำชั่วได้ชั่วคงมินาน

 
 

 

ยามอยู่ว่างลองคิดเป็นไฉน
อยู่ที่ใจเนื้อในความต้องการ
ก็ย่อมได้ดั่งใจทุกสถาน
คงมิผ่านไปได้สักคนเดียว

 

๑๐

 

 

เมื่อทำดีได้ดีคงมิผิด
เหตุเพราะกรรมตามช้าไม่เกาะเกี่ยว
เลยเหิมเกริมกำเริบทำไม่หยุด
กรรมไม่ตามให้เห็นในทันใด

 
 

 

หลายคนคิดไม่เชื่อจึงไม่เหลียว
ทุกครั้งเชียวที่เห็นเป็นอื่นไป
เพราะกรรมผุดไม่เห็นเลยไถล
จึงเผลอไผลติดบ่วงห้วงแห่งกรรม

 

๑๐

 

 

หรือเพราะบุญเคยทำยังนำอยู่
ด้วยเหตุผลกลใดใครกระทำ
ใครจะเชื่ออย่างไรสุดใจคิด
เพียงความเชื่อความคิดความผูกพัน

 
 

 

หรือมีผู้เจือจุนอุดหนุนล้ำ
สุดเกินก้ำกล่าวอ้างล้างลบกัน
จะเบือนบิดอย่างไรสุดเสกสรร
ความเชื่อมั่นเหล่านี้อยู่ที่ใจ

 

๑๐

 

 

ฉันยังจับยังจ้องมองเห็นทุกข์
เพราะคิดเองเออเองกริ่งเกรงไป
เห็นเพื่อนเดินเราทักไม่พูดด้วย
เพราะประมาทคาดด้วยอวิชชา

 
 

 

กับความสุขที่ต่างอย่างสงสัย
เพราะห่วงใยความคิดติดตามมา
จิตกลับป่วยครุ่นคิดมากหนักหนา
คิดไปว่าเพื่อนโกรธไม่พึงใจ

 

๑๐

 

 

ลืมดับไฟอารมณ์ข่มความคิด
ชอบคิดเองเออเองอยู่ร่ำไป
เพราะหลงตัวหลงตนกลัวคนว่า
กลับโต้ตอบชอบแรงจึงเร้าราน

 
 

 

ดับดวงจิตที่ชอบคิดเผลอไผล
ลืบดับไฟ  “โมหะ”  ที่ระราน
กลัวคำด่าเหมือนกลัวหลักประหาร
กี่ครั้งผ่านไม่เห็นเป็นสิ่งดี

 

๑๐

 

 

นิ่งเสียได้หยุดได้ไม่ต้องคิด
แม้ได้ยินรับทราบไม่ยินดี
เพียงแค่นี้ชีวิตก็เป็นสุข
มิใช่เรื่องเป็นเรื่องทุกครั้งไป

 
 

 

ดับสนิทมิใช่คิดหลีกหนี
ไม่ต่อตีเติมต่อหรือพอใจ
เพราะที่ขลุกตอบโต้โมโหใหญ่
ยอมรับได้อย่าตอบชอบแล้วจริง

 

๑๐

 

 

มีปัญหาเข้ามาก็ต้องแก้
จะเล็กบ้างใหญ่บ้างเราต้องนิ่ง
ค่อยติดอ่านสานต่อย่อความคิด
หากไม่ทราบจริงจริงถามถึงกัน

 
 

 

โดยเนื้อแท้ปัญหามีทุกสิ่ง
อย่างไปกริ่งกลัวเกรงทุกข์กับมัน
ส่วนไหนติดขยายให้เลือกสรร
เพียงแค่นั้นอย่าปล่อยให้คอยรอ

 

๑๐

 

 

อย่างเอะอะโวยวายทำตกใจ
“ขี้ปะติ๋ว”  ปัญหาเหมือนลูกยอ
มิใช่ต้องแบกคอนหรือหาบหาม
ถ้าตอบผิดตำรวจจับหรือไร

 
 

 

เป็นเรื่องใหญ่ทุกครั้งเลย  “คุณหมอ”
เพียงตอบข้อคำถามตามแต่ใจ
ถ้อยคำถามแค่นี้อย่าสงสัย
ถ้าหากไม่ตอบไปอย่ากังวล

 

๑๐

 

 

“อนุมาน”  ปัญหาที่ว่าหนัก
แม้น้ำหลากไหลบ่ามาท่วมท้น
วิกฤติการณ์ผ่านมาที่ได้เห็น
บุกกระโจนเข้ามาเพื่อต่อยตี

 
 

 

ถ้าไม่ชักปัญหาใช่ห่าฝน
ก็ต้องพ้นสักวันมันต้องมี
แม้เกิดเป็นปัญหาแล้วหลีกหนี
หากเกิดมีโต้ตอบชอบใจมัน

 

๑๐

 

 

หากทุกอย่างวางเฉยไม่หลีกหนี
ถึงจะโจมโหมหักสักร้อยพัน
ทุกข์เพราะยอมพร้อมใจจะตอบโต้
จะเลือกทุกข์เลือกสุขเลือกอะไร

 
 

 

ไม่ต่อยตีโต้ตอบก็เหมือนฝัน
ถ้าไม่หวั่นอย่าหวังได้ดั่งใจ
สุขเพราะโยหากหยุดไม่หวั่นไหว
จะเลือกให้ถูกใจต้องเลือกเอง

 

๑๐

 

 

บุญหรือกรรมนำสร้างหวังให้คิด
ลองวิเคราะห์เสาะหาทุกบทเพลง
เพราะสังขารทั้งหลายกายเกิดแก่
มีแต่เกิดไม่ตายได้แต่เพ้อ

 
 

 

ทุกนิมิตปลุกให้ให้กริ่งเกรง
อย่ารีบเร่งสนุกหาทุกข์เจอ
สุดทางแก้เจ็บตายมีเสมอ
ใครเสนอยาแพงต้องแย่งกัน

 

๑๐

 

 

“อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา”
ไม่เที่ยวแท้แน่นอนทุกคืนวัน
เมื่อมีเกิดมีเก่าแตกสลาย
ไม่ทันเก่าแต่เบื่อขายหรือทิ้ง

 
 

 

สิ่งเกิดมาทุกอย่างต้องเปลี่ยนผัน
คำยืนยันที่เห็นความเป็นจริง
ทั้งหญิงชายสิ่งของสิ้นทุกสิ่ง
ไม่เคยนิ่งเที่ยงแท้เสมอมา

 

๑๐

 

 

ทุกข์เพราะหนาวร้อนหิวเหนื่อยกระหาย
ทุกข์เพราะไร้เรี่ยวแรงจะนำพา
ทุกข์เพราะลาภเพราะยศที่อดได้
ทุกข์เพราะโลภอยากได้เป็นอาจิณ

 
 

 

ทุกข์เพราะกายโรครุมหวาดผวา
ทุกข์เพราะว่าวันนี้ไม่มีกิน
ทุกข์เพราะให้เพราะมากกินไม่สิ้น
ทุกข์เพราะดิ้นไม่หลุดจากบ่วงมาร

 

๑๐

 

 

ทุกข์เหล่านี้อาจหลุดมีทางแก้
ทุกข์เพราะโรครุมเร้าหนักเอาการ
ทุกข์เก่าแก่เกิดก่อนเราไม่รู้
“เป็นกงเกวียนกำเกวียน”  คอยย้ำยี

 
 

 

แต่ที่แย่กรรมเก่าน่าสงสาร
ยังอาจผ่านไปได้คุณหมอมี
เกิดมาสู้ล่าถอยแล้วหลีกหนี
สร้างความดีไว้บ้างหวังแก้กัน

 

๑๐

 

 

อย่างครั้งหนึ่งโด่งดังยิ่งกว่าพรุ
สามสี่ล้านก็มีสื่อยืนยัน
“จตุคาม”  คู่องค์  “รามเทพ” 
แทบทุกวัดปลุกเสกอย่างเปิดเผย

 
 

 

ดังทะลุหลักล้านคิดเหมือนฝัน
อย่างตัวฉันเสาะหามาชมเชย
ช่างสวยเจ็บติดใจใคร่เฉลย
ไม่เว้นเลยกะกวาดหวังกำไร

 

๑๐

 

 

หนึ่งปีผ่านแรงต้านเริ่มกระพือ
ตั้งร้อยรุ่นพันรุ่นสร้างกันไป
จากหลักหมื่นหลักพันเหลือหลักร้อย
เพียงปีเศษความเชื่อเบื่อระอา

 
 

 

คนนับถือพ่อค้าล่าไม่ไหว
รูปแบบใหม่คาดหวังตั้งราคา
แล้วเริ่มปล่อยซื้อหนึ่งแถมถึงห้า
สร้างชื่อมาอยู่ได้ไม่จีรัง

 

๑๐

 

 
เมื่อมีเกิดมีแก่แล้วมีดับ

 

ลองฝืนใจยอมรับแล้วปล่อยมัน
อย่าฟันธงตัดสินเพียงสั้นสั้น
หวังเพียงปัดรังคานที่กวนใจ

 
 

 

ทุกอย่างจับถูกต้องมิใช่ฝัน
เพื่อยืดวันเวลาให้ออกไป
หวังเพียงบั่นทุกอย่างให้ตักษัย
หวังเพียงให้ทุกอย่างมันจบลง

 

๑๐

 

 

มันอาจไม่เป็นไปอย่างที่คิด
ยิ่งอยากรู้อยากเห็นเจตจำนง
อย่าคิดว่าเราใหญ่ทำได้หมด
เปรียบเราเป็นเพียงหนึ่งในเม็ดทราย

 
 

 

เพราะยิ่งปิดยิ่งหวังอย่างลุ่มหลง
อาจจะส่งเรื่องเล็กให้บานปลาย
เมื่อน้ำลดตอผุดเพื่อนหนีหาย
สิ้นความหมายอย่านึกคิดฝึกปรือ

 

๑๐

 

 

อันตัวเราของเราเสียเมื่อไหร่
บอกตัวเราของเราแม้แต่ชื่อ
มิได้เป็นของเราเพียงเขาเรียก
ต่างขานรับขับสู้รู้ยืนยัน

 
 

 

แม้แต่ใจร่างกายสั่งได้หรือ
เพียงคำลือคำเล่าเขาเรียกกัน
ถ้อยสำเนียกเรียกไปให้นึกขัน
ความหมายมันเข้าใจใช่ของเรา

 

๑๐

 

 

อนิจจังสังขารนั้นก็ใช่
แล้วเติมใหญ่สู่ร่างเด็กวัยเยาว์
เราเป็นเพียงผู้รับแห่งเรือนร่าง
เรามีใจเป็นเจ้าคอยบัญชา

 
 

 

เริ่มแต่ไร้เดียงสาอย่าขลาดเขลา
แล้วก็เข้ารุ่นใหญ่วัยชรา
เราเป็นทางก้าวผ่านปริศนา
มีกายากำลังคอยหลั่งตาม

 

๑๐

 

 

เราอาจมีเพียงสิทธิหากคิดได้
คอยบังคับจิตตนให้เดินตาม
รู้ตัวตนสังขารนั้นไม่เที่ยง
บุญและกรรมนำทางอย่างห่วงใย

 
 

 

เพียงสั่งให้ใจสั่งตั้งคำถาม
หรือปล่อยย่ามตามจิตที่คิดไป
เราต่างเพียงยืมใช้ให้สงสัย
บงการให้เดินตามใช่อำพราง

 

๑๐

 

 

จะคิดมาก ไปใยกับชีวิต
เริ่มอุบัติแล้วสลายในปลายทาง
อย่าปักใจเชื่อมั่นว่ามันใช่
สิ่งที่เกิดเปรียบได้กับหมอกควัน

 
 

 

ถูกหรือผิดตัดสินแล้วถากถาง
ทุกสิ่งอย่างเกิดดับสลับกัน
อย่าคลั่งไคล้ไหลหลงจนหุนหัน
หรือน้ำขุ่นในขันมินานจาง

 

๑๐

 

 

ถ้ามันเป็นของเราเราต้องได้
บาปและกรรมเคยทำคอยสะทาง
อย่ากลัดกลุ้มรุมเร้าจนเศร้าจิต
อย่าค่อนแคะแดะดันต้องทำใจ

 
 

 

เพราะมิใช่จึงมีสิ่งขัดขวาง
อย่าทิ้งขว้างชีวิตหลงผิดไป
“แค่เกิดมามีชีวิตดีแค่ไหน”
วางตั้งไว้ทำดูหูทวนลม

 

๑๐

 

 

อย่าตัดสินว่าถูกหรือว่าผิด
สิ่งแวดล้อมความเห็นค่านิยม
เรื่องจะชอบไม่ชอบอยู่ที่เขา
อย่ากระแทกสะใจเพราะรำคาญ

 
 

 

ช่วงความคิดเวลาความเหมาะสม
ถ้อยคารมที่พร่ำเขารำคาญ
เรื่องของเราลองโปรยคำอ่อนหวาน
ลองคิดอ่านพินิจผิดเป็นครู

 

๑๐

 

 

เลิกเสียเถอะประชดเหมือนหมดรัก
เพราะความตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เพราะโรคสุมรุมเร้าจนอ่อนล้า
ชีวิตก่อนความตายอย่าได้หวั่น

 
 

 

ลองตั้งหลักทำลืมแล้วคิดสู้
เราอาจอยู่ต่อไปไม่ถึงวัน
ทำใจกล้าฝืนลองเพื่อสร้างสรรค์
เศษเสี้ยวนั้นก่อนตายได้ทรงจำ

 

๑๐

 

 

อุทาหรณ์สอนใจให้ครุ่นคิด
บุญหรือบาปคำสาปสิ่งน้อมนำ
“เรื่องเสน่ห์ยาแฝด”  ก็น่าคิด
เทศนาสอนสั่งเชิญฟังต่อ

 
 

 

ถูกหรือผิดหลวงพ่อเคยกล่าวย้ำ
ล้วนลึกล้ำบางครั้งที่หวังรอ
ใครหลงผิดติดตามถามหลวงพ่อ
ถึงบางอ้อบอกบุญพระครูบา

 

๑๐

 

 

มนต์เสน่ห์ยาแฝด เป้าประสงค์
อยู่กุฏิป่าเขาไพรพนา
หนูทั้งสาวทั้งสวยมีเสน่ห์
อกหนูแต่งนมโตไหมหลวงพี่

 
 

 

ฟังแล้วงง  สีกาเข้ามาหา
หลวงพี่ขา  เอ็นดูช่วยหนูที
ลักยิ้มเก๋ผิวขาวราวสำลี
ร่างหนูดีหลวงพี่ว่าอย่างไร

 

๑๐

 

 

หลวงพี่ปลงงุนงงคำสีกา
จะมาทอนหรือถามถ้อยความนัย
โยมผู้ชายอยู่ไหนไม่มาแวะ
คิดไปไกลท้องทุ่งกรุงลงกา

 
 

 

อยากรู้ว่าสีกามาไม้ไหน
เหงื่อเริ่มไหลหวาดเสียวในวาจา
มาเกาะแกะหลวงพี่หวาดผวา
“หลวงพี่ขา  หนูขอ”  มาอ้อนวอน

 

๑๐

 

 

“ด้วยผัวหนู  ไปมีเด็กเอ๊าะเอ๊าะ
ด่าเท่าไหร่ไม่ฟังมาออดอ้อน
พอหนูพูดปัดป้องร้องด่าว่า
หนูทั้งเจ็บทั้งอายต้องรับกรรม

 
 

 

รุ่นขบเผาะแรกเริ่มนมเพิ่งถอน
ทำยอกย้อนเสียงดังไม่ฟังคำ
ไม่ประสาสักอย่างแล้วนั่งขำ
ผัวหนูทำอย่างนี้ไร้น้ำใจ

 

๑๐

 

 

ขี้ผึ้งสียาดีมีไหมคะ
ทำเสน่ห์ยาแฝดพร้อมลูบไล้
อนิจจังสังขารนั้นไม่เที่ยง
ตั้งจิตใจให้มั่นอย่าหวั่นคำ

 
 

 

มนต์ที่จะให้ผัวหนูหลงใหล
หนูยอมให้หลวงพี่ช่วยชี้นำ
หลวงพี่เพียงพิศดูก็ลึกล้ำ
ขอคืนค่ำนี้ผ่านโยมสีกา

 

๑๐

 

 

ครอบครัวหนูแตกหักเพราะรักเร้า
อาทิตย์หนึ่งสามวันที่เขามา
จะกอดนิดกอดหน่อยก็ไม่ได้
ทำเป็นหนักเหนื่อยหน่ายให้รั้งรอ

 
 

 

อยากให้เขาหวนคืนนะเจ้าขา
พอห็นหน้าร้องยี้ไม่อีออ
ทำยักย้ายบ้าจี้ทุกทีขอ
เคยบ้ายอสนองความต้องการ

 

๑๐

 

 

สติมาปัญญาเริ่มก่อเกิด
ทุกวจีที่กล่าวเหมือนหมู่มาร
ไม่ต้องหรอกคุณโยมอย่าโหมหัก
เรื่องบนเตียงคุณโยมยากเข้าใจ

 
 

 

จากเตลิดเห็นภาพทุกสถาน
คอยรังควาญหลวงพี่ให้หนีไกล
เรื่องความรักหักโหมโลมลูบไล้
แต่อยากใคร่สอบถามหาความจริง

 

๑๐

 

 

ที่โยมทุกข์โยมเศร้าเพราะเร้ารัก
เห็นสีกาก้มหน้าแล้วทำนิ่ง
เรื่องตักบาตรคุณโยมตักบ้างไหม
หนูตักบาตรทุกเช้าที่หน้าบ้าน

 
 

 

เรื่องเตียงหักเข้าใจแล้วทุกสิ่ง
สมใจยิ่งพยศหมดอาการ
จะที่ไหนหนูทำทุกสถาน
เป็นทางผ่านพระสงฆ์ทุกองค์เลย

 

๑๐

 

 

แล้วแมวหมาคุณโยมเคยเลี้ยงไหม
ล้วนน่ารักสุขสมเฝ้าชมเชย
เรื่องอาหารเรื่องน้ำเรื่องหยูกยา
หนูรักมันชอบมันไม่เป็นไร

 
 

 

หนูเลี้ยงไว้หลายตัวหลวงพี่เอ๋ย
ทั้งกอดเกยเคล้าคลอหนูพอใจ
เรื่องข้าวปลาให้เองอย่าสงสัย
ยามป่วยไข่หยูกยาหมอหมาแมว

 

๑๐

 

 

ไม่เคยเลยเจ้าคะไม่เคยห่าง
ให้อาหารทุกจานกินเกลี้ยงแวว
เรื่องอาหารการกินตอนอยู่บ้าน
ก็มีบ้างบางคราจะว่าไป

 
 

 

ไม่เคยว่างวิ่งกรูมาเป็นแถว
จ้องตาแป๋วน่ารักจริงจากใจ
โยมเคยทานอาหารร่วมโต๊ะไหม
แต่ส่วนใหญ่ทานก่อนแล้วนอนรอ

 

๑๐

 

 

ผัวกับหนูทำงานคนละที่
แรกแต่งกันใหม่ใหม่ใครก็ยอ
มาไม่ตรงเวลาเหมือนเก่าก่อน
ไม่เห็นหน้าหนูหน่อยทำวุ่นวาย

 
 

 

เมื่อก่อนนี้มาทันตามที่ขอ
เดี๋ยวนี้พอเลิกงานชอบบานปลาย
ไม่เหมือนตอนแรกรักไม่เคยสาย
แทบบ้าตายเดี๋ยวนี้ไม่มีเลย

 

๑๐

 

 

เรื่องอาหารการกินทำเป็นไหม
ทั้งแม่บ้านคนใช้ทำจนเคย
มนต์เสน่ห์ยาแฝดนะมีให้
แต่ต้องทำให้ได้ตามวจี

 
 

 

พอทำได้แต่เหนื่อยไม่อยากเผย
อย่ามาเอ่ยเวลาหนูไม่มี
ถ้าทำได้ยืนยันเป็นสักขี
ไม่ต้องสีลูบไล้ให้เมื่อยมือ

 

๑๐

 

 

แค่เริ่มต้นวันนี้หรือพรุ่งนี้
ถ้าทำได้ผัวหลงร้องอื้ออือ
โยมต้องทำอาหารให้แฟนทาน
แฟนไม่มาคืนนี้ไม่ต้องนอน

 
 

 

ไม่ต้องยี้อยากได้ต้องยึดถือ
หลับตาปรือประนมก้มรับพร
ทั้งคาวหวานหุงหาเอาไว้ก่อน
พูดเสียงอ่อน “เฮ็งซวย”  ต้องไม่มี

 

๑๐

 

 

คิดถึงตอนรักกันจำได้นะ
เลิกกระโชกโฮกฮากกันเสียที
ทั้งเสื้อผ้ามุ้งหมอนที่นอนใหม่
เพราะความรักจริงใจและศรัทธา

 
 

 

พูดจ๋าจ๊ะออดอ้อนไม่บัดสี
ได้ผัวดีตอกย้ำจำนรรจา
อย่าหวังใครทำให้เลิกเถิดหนา
ต้องรักษาสงวนควรดูแล

 

๑๐

 

 

เขารักเราเพราะเราเป็นเราหรอก
เขาเลิกห่างร้างเราเพราะเปลี่ยนแปร
อีกสามเดือนต่อมาไม่นานนัก
ยิ้มเริงร่าหน้าชื่นกว่าก่อนเก่า

 
 

 

มิใช่หลอกรักใคร่ใคร่ตอแหล
หนทางแก้คือเราต้องเป็นเรา
เหมือนรู้จักแต่เธอไม่หงอยเหงา
แถมหยอกเย้ากับแฟนควงแขนมา

 

๑๐

 

 

นมัสการหลวงพี่นะเจ้าคะ
นมัสการขอบคุณพระครูบา
หนูเกือบบ้าเกือบหลงปลงทางผิด
เพราะหลวงพี่สอนหนูรู้ความนัย

 
 

 

แฟนหนูจ๊ะหลวงพี่ที่ให้หา
ถ้อยวาจาหลวงพี่หนูซึ่งใจ
หนูเกือบคิดลาตายทนไม่ไหว
ก่อนพลาดไปขอบคุณพระครูบา

 

๑๐

 

 

มนต์เสน่ห์ยาแฝด  ที่ได้กล่าว
ไปทำบุญร่วมแห่เทียนพรรษา
เมื่อสองพันห้าร้อยห้าสิบสาม
มาเรียงร้อยถ้อยความมิให้เบื่อ

 
 

 

เป็นเรื่องราวหลวงพ่อเทศนา
จำได้ว่าที่วัดทุ่งต่อเรือ
ทุกถ้อยความจำได้มิน่าเชื่อ
ฝากไว้เพื่อได้คิดก่อนผิดไป

 

๑๐

 

 

ลองทำตัวให้เหมือนตอนแรกรัก
เพราะเราเปลี่ยนความคิดเปลี่ยนเยื้อใย
คุณธรรมนำพามาเข้าค่าย
อุทาหรณ์สอนใจทุกโมงยาม

 
 

 

จะประจักษ์ทุกอย่างไม่ไปไหน
ความจริงใจความเฮี้ยนจึงเปลี่ยนตาม
ก่อนจะสายข้อคิดทุกคำถาม
ใช่หยาบหยามโน้มจิตคิดไตร่ตรอง

คอยติดตาม  "โรงเรียนศีล ๕"  กับเรื่องราวที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป
เด็กนิโคร

w-nikro.com




กิจกรรม

ค่ายวิชาการสู่งานอาชีพ โรงเรียนวัดนิโครธาราม
พิธีการทบทวนคำปฏิญาณและสวนสนามของลูกเสือ ๒๕๕๗
กิจกรรมวันสถาปนาลูกเสือไทย
กิจกรรมลูกเสือ(ถวายราชสดุดี) article
ถวายราชสดุดี ๒๕๕๑ article
ทักษะชีวิต ภาษาอังกฤษมิใช่เพียงแค่ผัน
ควันหลงจากการแข่งขันกรีฑานักเรียน ประจำปี ๒๕๕๖
เด็กทับปุดรักฟัน
เส้นทางสีชมพู...สู่วัยใส
เทศบาลทับปุดคัพ ครั้งที่ ๑๓ ประจำปี ๒๕๕๔
โครงการการศึกษาเพื่อต่อต้านการใช้ยาเสพติดในนักเรียน D.A.R.E article
การทำไม้ดัดรูปสัตว์
โครงการเข้าค่ายคุณธรรมโรงเรียนวัดนิโครธาราม
โครงการเข้าค่ายคุณธรรมโรงเรียนวัดนิโครธาราม
โครงการคาราวานเสริมสร้างเด็ก
วันไหว้ครู ๒๕๕๒
แหล่งเรียนรู้ในชุมชน ตอนที่ ๑
แหล่งเรียนรู้ในชุมชน ตอนที่ ๒
แนะแนวและการจัดนิทรรศการ ๒๕๕๑
เครือข่ายผู้ปกครอง
นักวิจัยสาคู ๑
วันภาษาไทยและสัปดาห์ห้องสมุด
วันสุนทรภู่
แห่เทียนพรรษา
วันลอยกระทง
กิจกรรมลูกเสือ(พิธีสวนสนาม) article
ตลาดนัดนักเรียน article
ประชุมผู้ปกครองนักเรียน article
ตอนที่ ๑ ลูกเสือ เนตรนารีสำรอง ลอดซุ้ม
ศิลปหัตถกรรมนักเรียน article
ตอนที่ ๒ ลูกเสือ เนตรนารีสำรอง เปิดประชุมกอง
ตอนที่ ๓ ลูกเสือ เนตรนารีสำรองกับขนบธรรมเนียมประเพณี
วันวิสาขบูชา
ตอนที่ ๕ ลูกเสือ เนตรนารีสามัญ แนะนำตัวกันหน่อย
วันแม่ ๒๕๕๑
ค่ายลูกเสือ ๒๕๕๑ ตอนที่ ๑
จามจุรีเกมส์ ตอนที่ ๓ article
ค่ายลูกเสือ ๒๕๕๑ ตอนที่ ๒
จามจุรีเกมส์ ตอนที่ ๑
วันภาษาไทยแห่งชาติและสัปดาห์ห้องสมุด article
กิจกรรมลูกเสือ ค่าพักแรม ตอน ๓ article
เทศบาลคัพ ครั้งที่ ๙/๒๕๕๐
จามจุรีเกมส์ ๒๕๕๔ ตอนที่ ๑ สู่สมาคมอาเซียน
กิจกรรมลูกเสือ ค่ายพักแรม ตอน ๑ article
กิจกรรมวันไหว้ครู ประจำปี ๒๕๔๙ article
ดุริยางค์โรงเรียนวัดนิโครธาราม article
ค่ายลูกเสือ ๒๕๕๑ ตอนที่ ๓
จามจุรีเกมส์ ตอนที่ ๒
กิจกรรมลูกเสือ ค่ายพักแรม ตอน ๒ article
ค่ายลูกเสือ ๒๕๕๑ ตอนที่ ๔
จามจุรีเกมส์ ตอนที่ ๔ article
จามรุรีเกมส์ ครั้งที่ ๕
อบจ.พังงาเกมส์ ครั้งที่ ๔
วันเด็ก ๒๕๕๑
รณรงค์การเลือกตั้ง
วันเฉลิมพระชนมพรรษา
โรงเรียนดีศรีตำบล ๑
ประชุมผู้ปกครอง ตอนที่ ๒
โรงเรียนดีศรีตำบล ๒
โรงเรียนดีศรีตำบล ๓
โรงเรียนดีศรีตำบล ๔
โรงเรียนดีศรีตำบล ๕
โรงเรียนดีศรีตำบล ๖
โรงเรียนดีศรีตำบล ๗
เทศบาลคัพ นัดฝึกซ้อม article
เทศบาลคัพ นัดชิมลาง article
เทศบาลคัพ นัดเปิดการแข่งขัน
เทศบาลคัพ นัดประลองชัย article
เทศบาลคัพ นัดประชับมิตร article
เทศบาลคัพ นัดปิดบัญชีแค้น article
ฟุตบอล ๑ อารำพบท
ฟุตบอล ๒ การบริหารร่างกาย
ฟุตบอล ๓ เริ่มฝึกทักษะ
ฟุตบอล ๔ เมื่อสิ้นภารกิจ
ฟุตบอล ๕ การฝึกทักษะ
ฟุตบอล ๖ สมพร มัชการ
ฟุตบอล ๗ วันชิงชัย
กีฬาสี ๕๐ ตอนที่ ๕
กีฬาสี ๕๐ ตอนที่ ๔
กีฬาสี ๕๐ ตอนที่ ๓
กีฬาสี ๕๐ ตอนที่ ๒
กีฬาสี ๕๐ ตอนที่ ๑
ฟุตบอล ๘ สลายพฤติกรรม
เทศบาลคัพ ครั้งที่ ๙ ตอนที่ ๒
ขนมถัวแปบ ตอนที่ ๔
ขนมถั่วแปบ ตอนที่ ๓
ขนมถั่วแปบ ตอน ๒
ขนมถั่วแปบ ตอนที่ ๑
สำนวนและสุภาษิตของไทย article
กิจกรรมแห่เทียนพรรษา ๒๕๔๙ article
ทะเบียนคุมการเบิกจ่ายเงินงบประมาณ ๒๕๔๙ article
ศิษย์ยอดกตัญญู กลับสู่บ้านเกิด article
กิจกรรมวันต่อต้านยาเสพติดและวันสุนทรภู่ article
สื่อ ไอ.ที.และอินเตอร์เน็ทความเร็วสูง article
กิจกรรมประชาธิปไตยในโรงเรียน article
การอบรมโค้ชมืออาชีพ ครั้งที่ ๑
โรตารี่
ไหว้ครู ๕๐
การบริหารงบประมาณ ๒๕๕๐/๒
สุขสันต์วันสงกรานต์
การโต้วาที ๑ article
รักภาษาไทย article
กิจกรรมสุดสัปดาห์ article
การบริหารงบประมาณ ๒๕๕๐ article
ปีภาษาไทย article
กิจกรรมชมรม ๑ article
การยืดเหยียดกล้ามเนื้อ article
โรงเรียนศีล ๕ ตอนที่ ๓
โรงเรียนศีล ๕
แบบทดสอบสมรรถภาพทางกาย
นักวิจัยสาคู 4
นักวิจัยสาคู ๒
บล็อกซ์
สมรรถภาพ
นักวิจัยสาคู ๓ article



Copyright © 2010 All Rights Reserved.
โรงเรียนวัดนิโครธาราม,นิโครธาราม,นิโคร,เด็กนิโคร,ครูนิโคร,หนุ่มนิโคร,สาวนิโคร,ชาวนิโคร,พี่เสือ,เจ้าตัวน้อย,สมนึก,โก้เจ้า,จามจุรี wnikro@gmail.com